Blog Archives

Drugie dziecko

Dziecko urodzone jako drugie z kolei spełnia rolę pośrednika wśród rodzeństwa i ma najmniej fotografii w rodzinnym albumie. Nie popada w konflikty, jest niezwykle lojalne, ma wielu przyjaciół i na swój sposób radzi sobie ze wszystkim, co niesie życie. Rodzicom bardzo trudno sprawić, by ich drugie dziecko czuło się kimś wyjątkowym. Zwykle donasza ono ubrania po starszym bracie lub siostrze i dorasta w jego lub jej cieniu. Ciągłe porównywanie się do nich może być źródłem stanów lękowych. Drugie dziecko ma tendencje do wpadania w gniew lub depresję. Często zachowuje się zbyt głośno po to, by zwrócono na nie uwagę. Wykaż trochę zainteresowania, a atak wściekłości prawdopodobnie minie. Należy znaleźć coś, co dziecko umie robić najlepiej ze wszystkich. Może jest najlepszym pomocnikiem w kuchni? Chwal je za to, a pomożesz mu odnaleźć jego szczególne miejsce w rodzinie. Najmłodsze dziecko Ten pupilek rodziny jest mistrzem w manipulowaniu innymi. Poza tym jest oczywiście czarujący i lubi się popisywać. Zarówno w dzieciństwie, jak i w życiu dorosłym wini innych za swoje błędy. Zwykle udaje mu się uniknąć kary. Kocha ludzi, a oni odwdzięczają mu się tym samym. Sprytnie potrafi zaprezentować się z jak najlepszej strony. Uwielbia być w centrum uwagi i za nic nie zrezygnowałby z tej popularności. Rodzice muszą bardzo uważać, by nie rozpieszczać malca. Chociaż jest ulubieńcem rodziny, musi nauczyć się samodzielności. Gdy będzie zanadto zależny od mamy i taty, może pojawić się u niego lęk przed rozłąką, a terapia trwa czasami kilka lat. Najmłodsze dzieci nie są przyzwyczajone do podejmowania prób, ponieważ wszystko przychodzi im łatwo. Nie pozwala się im wykonywać jakichkolwiek prac w domu, bo to przecież należy do starszego rodzeństwa. Najlepsze, co można zrobić, by nie dopuścić do takiej sytuacji, to zachęcanie dziecka do podejmowania wysiłku i dokładania starań, począwszy od przedszkola, a na studiach skończywszy.

Cześć, mam na imię Agata, od wielu lat jestem matką, a także babcią. Przez całe moje życie zajmowałam się dziećmi, stąd moje wieloletnie doświadczenie. Chciałabym się tu z wami nim podzielić, zapraszam 🙂

Najstarsze dziecko

Pierwsze dziecko staje się całym światem dla rodziców. Ich uwaga skupia się na maleństwie, które jest dla nich wszystkim. Świętują jego pierwsze gaworzenie, pierwszy ząbek i pierwszy krok. Album ze zdjęciami pęka w szwach. Jak wspomniałam już wcześniej, dzieci urodzone jako pierwsze zwykle są perfekcjonistami. Są sumienne, skrupulatne, dobrze zorganizowane, poważne i można na nich polegać. Zwykle dobrze radzą sobie w szkole. Jeżeli jesteś w stanie wyobrazić sobie, jak wielką presję odczuwa to dziecko, bez trudu wskażesz rodzaje lęków, z powodu których może ono cierpieć: lęk przed porażką, rozłąką, klasówką oraz inne zaburzenia opisane w tej książce.
Najstarsze dziecko pod wieloma względami jest podobne do jedynaka, ponieważ przez jakiś czas cała uwaga rodziców skupia się tylko na nim. Dziecko za wszelką cenę pragnie spełnić ich oczekiwania, a wtedy o lęk przed porażką nietrudno. Pewne dziecko powiedziało mi kiedyś, że nienawidzi być najstarsze, ponieważ mama i tata oczekują od niego „dorosłego” zachowania. Kiedy „szaleje” ze swoim młodszym bratem, popada w kłopoty, gdyż rodzice sądzą, że jako najstarszy powinien dawać przykład rodzeństwu. Często zapominamy, że najstarsze z rodzeństwa to też dziecko i nie zawsze będzie zachowywać się idealnie. Jeśli więc skacze po łóżku z młodszymi dziećmi, nie karć go za to. Dorastanie przypomina popularną zabawkę yo-yo, w jednej chwili postępujesz dojrzale, a w następnej nie, ponownie zbliżasz się do dojrzałości i znów oddalasz i tak na zmianę.

Cześć, mam na imię Agata, od wielu lat jestem matką, a także babcią. Przez całe moje życie zajmowałam się dziećmi, stąd moje wieloletnie doświadczenie. Chciałabym się tu z wami nim podzielić, zapraszam 🙂

Jedynak

Życie jedynego dziecka mamy i taty znam z własnego doświadczenia. Największym marzeniem jedynaka jest zwykle, by w domu było jeszcze jedno dziecko. Dlaczego? Właściwie nie dla towarzystwa, ale po to, by presja ze strony rodziców i ich uwaga skupiała się od czasu do czasu także na kimś innym. Gdy wszystkie oczekiwania i nadzieje pokładają tylko w tobie, trudno nie denerwować się tym, że możesz ich zawieść. Presja zaś jest rzeczywiście wielka. Musisz być jednocześnie synem dla ojca i córką dla matki. Nieustanny „nadzór” wywołuje lęk i niepokój. Rodzice mający tylko jedno dziecko obawiają się, że nie będzie ono rozwijało się prawidłowo. Brak interakcji z rodzeństwem próbują zrekompensować, zapewniając dziecku częste kontakty z rówieśnikami. Jedynak nie ma więc zbyt wiele prywatności. Ponadto tylko on ogląda zbyt głośno telewizję, włącza zbyt głośno magnetofon lub rozmawia zbyt długo przez telefon. Nikt inny nie skupia na sobie uwagi rodziców. Jedynak posiada cechy charakterystyczne zarówno dla najstarszego, jak i najmłodszego dziecka. Podobnie jak najstarsze, wykazuje on tendencje do perfekcjonizmu, nie może bowiem pozwolić sobie na błędy, gdyż wszystko, co robi, widać dosłownie jak na dłoni. Może to prowadzić do pojawienia się u jedynaka lęku przed porażką. W innych sytuacjach, gdy rodzina powiększa się, rodzice przestają bacznie obserwować starsze dziecko, lecz jedynak nie ma tego komfortu, ponieważ przez całe życie rodzice śledzą każdy jego krok. I wreszcie, podobnie jak najmłodsze dziecko, jedynak jest rozpieszczany i otaczany szczególną opieką. Uczenie się samodzielności może być dla niego bolesne i prowadzić do lęku przed rozłąką.

Cześć, mam na imię Agata, od wielu lat jestem matką, a także babcią. Przez całe moje życie zajmowałam się dziećmi, stąd moje wieloletnie doświadczenie. Chciałabym się tu z wami nim podzielić, zapraszam 🙂
error: Content is protected !!