This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

Czy stosowanie przymusu przynosi dobre rezultaty

TEMPERAMENT TO WRODZONE usposobienie człowieka lub jego charakter, który wywiera ogromny wpływ na zachowanie i cechy osobowości. Każde dziecko rodzi się z określonym, jedynym w swoim rodzaju temperamentem. Może być ono agresywne lub nieśmiałe, otwarte w kontaktach z ludźmi bądź zamknięte w sobie, bardzo żywe albo spokojne. Dziecko może też mieć w pewnym stopniu każdą z tych cech. Badania przeprowadzone w ostatnich kilkudziesięciu latach skłoniły psychologów do przypuszczeń, iż temperament jest zarówno cechą stałą, nie ulegającą zmianom w ciągu całego życia, jak również dziedziczną, zakodowaną w genach. Rodzice powinni bacznie obserwować dziecko od pierwszych miesięcy jego życia, by określić jakie ma cechy temperamentu. Dopiero na podstawie tych obserwacji mogą formułować oczekiwania co do zachowania swojego potomka. Wszelkie próby zmian temperamentu dziecka mogą wywołać u niego stany lękowe. Jeżeli rodzice są świadomi cech usposobienia niemowlęcia, w przyszłości mogą uniknąć wielu kłopotów wychowawczych. Większość rodziców myśli, że dziecko płacze, ponieważ jest zmęczone lub głodne. Nie przyjdzie im do głowy, że płacz może być spowodowany niskim poziomem tolerancji napięcia emocjonalnego. Spróbujmy powstrzymać się od używania określeń „grzeczne” czy „niegrzeczne” dziecko. Pomyślmy raczej, że dzieci charakteryzują się wysoką lub niską toleranq’ą napięcia emocjonalnego, przy czym te drugie mają skłonności do lęków.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Moje dziecko ma napady złości w restauracjach

Nie zabieraj dziecka do restauracji, dopóki nie nauczysz go odpowiedniego zachowania. Zabawy w restauracji są do przyjęcia tylko w McDonald’s. Musisz mieć pewność, że maluch rozumie, na czym polegają dobre maniery, zanim stworzysz sytuację, w której nie będzie w stanie odpowiednio postępować. Jeżeli dziecko jest niegrzeczne, musisz natychmiast zabrać je z restauracji (podobnie jak w przypadku złego zachowania w sklepie). Najlepszym sposobem na nauczenie prawidłowego zachowania jest zabawa w restaurację. Większość małych dzieci zapamięta reguły tej zabawy. To doskonała okazja do pokazania dziecku, jak należy odnosić się do kelnera, oraz kiedy mówić „proszę” i „dziękuję”. Również w stosunku do ciebie malec powinien często używać tych słów. Problem: Moje dziecko udaje, że jest chore, aby wykręcić się od pójścia do szkoły Gdy tylko upewnisz się, że dziecku nic nie jest, zacznij traktować je, jakby rzeczywiście było chore. Niech położy się w łóżku, następnie zgaś światło i wyłącz telewizor. Wyjaśnij maluchowi, że zdaniem lekarza oglądanie telewizji jest bardzo szkodliwe dla oczu. Dziecko natychmiast zmieni zdanie co do swojego samopoczucia, ponieważ takie siedzenie w domu jako rezultat „sprytnego” planu przestanie być zabawne.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Moje dziecko nie rozumie słowa „nie”

Dla wielu dzieci odpowiedź „nie” jest rodzajem wyzwania. Istnieją dwa proste sposoby radzenia sobie w takiej sytacji, pozwalające uniknąć kłótni. Spokojnie powiedz dziecku: „Zrobisz tak, jak mówię”. Zaczekaj, aż malec ochłonie, nic nie mów, a zobaczysz, że to skutkuje. Nie przekupuj. Nie dawaj możliwości wyboru. W przeciwnym razie znów skończy się na dyskusji i nic nie osiągniesz. Alternatywnym rozwiązaniem jest powiedzenie „tak”, np. „Tak, możesz zjeść swój deser, kiedy skończysz obiad”, lub „Tak, będziesz mógł pobawić się na dworze, gdy odrobisz lekcje”, albo „Tak, możesz obejrzeć kreskówki, gdy tylko weźmiesz prysznic i przygotujesz się do szkoły”.
Problem: W sklepie moje dziecko dostaje ataku histerii Natychmiast zostaw koszyk, weź dziecko za rękę i wyprowadź ze sklepu. W drodze do domu nie dyskutuj i nie krzycz. Jeżeli wcześniej ustaliliście zasady zachowania, zastosuj karę przewidzianą w przypadku, gdy malec cię nie słucha. Podczas następnej wyprawy na zakupy, zostaw dziecko w domu z opiekunką, drugim rodzicem lub sąsiadką. Później zapytaj je, czy sądzi, że od tej pory będzie umiało zachować się grzecznie. Jeśli przytaknie, w nagrodę zabierz je ze sobą, gdy znów pojedziesz do sklepu. Nie nagradzaj dziecka kupowaniem nowej zabawki. Jeżeli masz zwyczaj robienia mu prezentów przy okazji każdych zakupów, należy to zmienić.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

W pokoju mojego dziecka panuje okropny bałagan

Nie miejmy zbyt wygórowanych wymagań w stosunku do naszych dzieci. Poczucie ładu i porządku jest zakodowane w systemie nerwowym i nie rozwija się jednakowo u wszystkich ludzi. Jeżeli twoje dziecko nie ma tego daru, nie oczekuj, że będzie robiło coś, czego nie potrafi. Nie znaczy to jednak, że nie ma sposobu na małych bałaganiarzy. Można wypróbować tzw. „sobotni worek”. Poproś dziecko, by pozbierało porozrzucane zabawki, zarówno w swoim pokoju, jak i w całym domu. Następnie rozejrzyj się i to, co nie zostało sprzątnięte, włóż do worka przeznaczonego specjalnie na ten cel. Dopiero w sobotę, wyjmij z niego te zabawki, którymi dziecko chce się bawić. Wkrótce malec sam zrozumie, że lepiej utrzymywać swoje rzeczy w porządku. Problem: Moje dziecko nie potrafi zdecydować, czym chce się bawić, i wyjmuje wszystkie zabawki naraz W większości przypadków dzieci zachowują się tak nie dlatego, że są z natury niechlujne. Przyczyną takiego postępowania jest fakt, że jedna zabawka bądź gra nie sprawia im przyjemności. Dobrze bawią się tylko wtedy, gdy ich uwaga jest rozpraszana przez inne zabawki znajdujące się w zasięgu ręki. Rozwiązanie jest proste: ogranicz dziecku wybór. Odłóż część zabawek i co kilka tygodni pozwól dziecku wymienić używane na te, którymi się ostatnio nie bawiło.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!