Tęsknoty za domem

Pewnego dnia w wieku czternastu lat musiała przez pewien czas mieszkać z ciotką. Matka bowiem poznała kogoś i planowała kolejne zamążpójście. Dziewczynka obawiała się, że zostanie odsunięta od matki, i musiała koniecznie wrócić do domu, by upewnić się, iż nic jej nie zagraża. Zupełnie jak trzylatek przybiegający do rodzica, aby wzmocnić poczucie bezpieczeństwa. Niektóre dzieci obawiające się rozstania wydają się niezwykle silne i pewne siebie. Zdarza się to w rodzinach, w których rodzice z różnych powodów nie są w stanie otoczyć dzieci właściwą opieką. Dzieci te biorą na siebie rolę opiekunów. Symptomy lęku przed rozstaniem ujawniają się u nich nieco później, na przykład gdy idą na studia lub zaczynają samodzielne życie. Rozłąka przysparza im wielu kłopotów, ponieważ nie czują się niezależne. Rola opiekuna stanowiła dla nich źródło bezpieczeństwa i nie potrafią z niej zrezygnować. Miałam kiedyś młodego pacjenta, który nie był w stanie zaliczyć pierwszego semestru studiów. Nigdy przedtem nie miał problemów z nauką, aż do momentu wyjazdu z domu. Ten młody człowiek był typowym opiekunem. Kiedy miał trzy lata, matka musiała iść do szpitala, a ojciec wysłał jego i młodsze rodzeństwo do ciotki. Wtedy właśnie, pod nieobecność rodziców, malec wziął na siebie rolę opiekuna odpowiedzialnego za młodsze rodzeństwo. Jeśli tego rodzaju lęk nie jest leczony, może pogłębić się, nabrać charakteru paniki lub chorobliwego lęku przestrzeni. Przyjrzyjmy się teraz kilku trudnym sytuacjom, w których mogą się znaleźć rodzice, mający dzieci cierpiące na lęk przed rozłąką. Zaproponujemy też sposoby radzenia sobie z poszczególnymi problemami.

Cześć, mam na imię Agata, od wielu lat jestem matką, a także babcią. Przez całe moje życie zajmowałam się dziećmi, stąd moje wieloletnie doświadczenie. Chciałabym się tu z wami nim podzielić, zapraszam 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

error: Content is protected !!